Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Ps 126 (125) - V Niedziela Wielkiego Postu, C

Gdy Pan odmienił los Syjonu, wydawało się nam, że śnimy.

Usta nasze były pełne śmiechu, a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między poganami: «Wielkie rzeczy im Pan uczynił».

Psalm 126 czytamy dziś jako część Liturgii Słowa V Niedzieli Wielkiego Postu, której sercem jest Ewangelia wg. św. Jana, fragment o jawnogrzesznicy. 

Przyprowadzili do Niego kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją na środku, powiedzieli do Niego: Nauczycielu, kobietę tę dopiero pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co mówisz? …

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Ps 126 - XXX Niedziela Zwykła B, II Niedziela Adwentu C

Gdy Pan odmienił los Syjonu... Usta nasze były pełne śmiechu, a język śpiewał z radości.

Odmień znowu nasz los, Panie, jak odmieniasz strumienie na Południu.

Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi; odmieniłeś los Jakuba (Ps 85, 2)

Wyrażenie "odmieniłeś los" oznacza nie tylko przywrócenie dawnego stanu i powrót z niewoli babilońskiej, ale także eschatologiczne odnowienie. Zakłada ono wewnętrzne nawrócenie i odpuszczenie grzechów (komentarz z Biblii Tysiąclecia). 

Gdy Pan nawrócił niewolą Syon

Psalm CXXV. U Żydów 126.

Upomina ku cieszeniu samego siebie, gdyż wiemy, że Pan jest, który nas z smutku wywodzi.

Pieśń stopniów.

Gdy Pan nawrócił niewolą Syon, staliśmy się jako pocieszeni.

Tedy się napełniły weselem usta nasze, a język nasz radością: tedy mówić będą między narody: Wielmożne rzeczy uczynił Pan z nimi.

Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nami: staliśmy się weseli.

Nawróćże, Panie, poimanie nasze, jako strumień na południe.

Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością.

Idąc szli i płakali, rozsiewając nasienie swoje: ale wracając się przyjdą z weselem, niosąc snopy swoje.

Gdy Pan niewoli skruszył nam kajdany, pozwolił Syon oglądać kochany

Psalm 126

Śpiewnik Liturgiczny Ks. Głodkiewicza (w śpiewniku jako Psalm 125)

Gdy Pan niewoli skruszył nam kajdany,

Pozwolił Syon oglądać kochany;

Ledwo nam serce nie pękło z radości,

Ni język zdołał wynurzyć wdzięczności.

I jednogłośny był okrzyk pogański:

Że to cud wielki, że to jest cud Pański.

Kiedy nas Pan z Babilony wrócił do swego Syonu

Psalm 126

przekład Franciszka Karpińskiego (# CXXV)

Ten Psalm takze od niepewnego autora napisany; pewnie od któregoś z powróconych wygnańców z Babilonii. Winszują sobie Izraelici, że oyczyzne obaczyli, i proszą Boga, ażeby i insi Żydzi po świecie rozproszeni, do kraju swego powrócili.

Kiedy nas Pan z Babilony + Wrócił do swego Syonu,

Z radości tak się nam zdało, + Jakoby snić się to miało.

Tam my niedawno struchleli, + Inszą na siebie twarz wzięli,

Okrzyk radości dowodził + Że Bóg łzy nasze nagrodził.

Gdy z okrutnej Babilony Pański lud był wyzwolony

Psalm 126

"Psałterz Dawidów", przekład Jana Kochanowskiego

Gdy z okrutnej Babilony + Pański lud był wyzwolony,

Człowiekowi tak się zdało, + Jakoby mu śnić się miało.

Tam dopiero narzekanie, + Tam płacz usiał i wzdychanie,

A radości nastąpiły + Na to miejsce i śmiech miły.