Showing posts with label 139. Show all posts
Showing posts with label 139. Show all posts

Sławię Cię, Panie, za to, żeś mnie stworzył

Ps 139 (138) - 24 czerwca - Narodzenie Jana Chrzciciela
Przenikasz i znasz mnie, Panie, Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.
Z daleka przenikasz moje myśli, przyglądasz się, jak spoczywam i chodzę,
i znasz moje wszystkie drogi.
Ty bowiem utworzyłeś moje wnętrze, i utkałeś mnie w łonie mej matki.
Sławię Ci, żeś mnie tak cudownie stworzył, godne podziwu są Twoje dzieła.
I duszę moją znasz do głębi. Nie tajna Ci istota,
kiedy w ukryciu nabierałem kształtów, utkany we wnętrzu ziemi.
Panie znasz mnie bardziej, niż ja samą siebie. Znasz, przenikasz i kochasz. 
Kochasz we mnie te miejsca mojej duszy, mojego życia,
których wstydzę się przed sobą.
Nie straszny Ci mój grzech, ból i ciemności.
Pragniesz być w tych wszystkich miejscach razem ze mną.
Chcesz je stwarzać na nowo,
by stały się na powrót arcydziełem stworzenia.
Staję przed Tobą naga, taka jaka jestem. 

Już się nie chowam, nie lękam Twego spojrzenia ale tęsknię za nim.
Twoja miłość przywróciła mi godność.
Sławię Cię Panie, żeś mnie tak cudownie stworzył, godne podziwu są Twe dzieła...
(KP)

Panie, doświadczyłeś mię, i doznałeś mię

Psalm CXXXVIII. U Żydów 139.
Przekład Ks. Jakóba Wujka
Opowiada Prorok, że wszystkie sprawy człowiecze Panu jawne są, a nie tajemne: tudzież Proroctwo o męce Pana Chrystusowéj.

Panie, doświadczyłeś mię, i doznałeś mię.
Tyś doznał siedzenia mego i wstawania mego: wyrozumiałeś myśli moje z daleka.
Wyśladowałeś ścieżkę moję i sznur mój: i przewidziałeś wszystkie drogi moje.
Bo niemasz mowy w języku moim: oto, Panie, tyś poznał wszystkie rzeczy.
Najpośledniejsze i dawne: tyś mię utworzył i położyłeś na mnie rękę swoję.

Tobie, rządźca niebieski, Tobie, mój Boże, rzecz namniejsza skryta być we mnie nie może

Psalm 139
Przekład Jana Kochanowskiego
Tobie, rządźca niebieski, Tobie, mój Boże,
Rzecz namniejsza skryta być we mnie nie może;
Ty mię znasz, lubo siedzę, znasz, lubo stoję,
I z daleka rozumiesz wszytkę myśl moję.
Chód mój, odpoczynek mój Tobie wiadomy,
Wszytkich moich postępków jesteś świadomy;
Jeszczem ja nie wypuścił słowa z ust swoich,
A to, Panie, już dawno brzmi w uszu Twoich.