Modlitwa w oczekiwaniu na Ducha Świętego, cz. 1

Przybądź, Duchu Święty, Spuść z niebiosów wzięty Światła Twego strumień.	O Panie, nachyl Twych niebios i zstąp! (Ps 144) Pan do świątyni przybywa... (Ps 68, 18) Jesteś pełen światła! (Ps 76, 5)
Przyjdź, Ojcze ubogich, Przyjdź, Dawco łask drogich, Przyjdź, światłości sumień.	Wobec utrapienia biednych i jęku ubogich - mówi Pan: Teraz powstanę i dam zbawienie temu, który go pożąda. (Ps 12, 6) Ty, Panie, każesz świecić mojej pochodni: Boże mój, oświecasz moje ciemności. (Ps 18, 29)
O najmilszy z gości, Słodka serc radości, Słodkie orzeźwienie!	Nawiedziłeś ziemię i nawodniłeś, ubogaciłeś ją obficie. Strumień Boży wodą jest wezbrany (Ps 65) Pan jest moim pasterzem... Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć: orzeźwia moją duszę. (Ps 23, 1-3)
W pracy Tyś ochłodą, W skwarze żywą wodą, W płaczu utulenie.	Gdy się w moim sercu mnożą niepokoje, Twoje pociechy mnie orzeźwiają. (Ps 94, 19) Gdy chodzę wśród utrapienia, Ty zapewniasz mi życie, wbrew gniewowi mych wrogów; wyciągasz swą rękę, Twoja prawica mnie wybawia. (Ps 138, 7)

Modlitwa w oczekiwaniu na Ducha Świetego, cz. 2

Światłości najświętsza, Serc wierzących wnętrza Poddaj Twej potędze.	Nakazy Pana słuszne - radują serce; przykazanie Pana jaśnieje i oświeca oczy (Ps 19, 9) Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza! (Ps 105, 4)
Bez Twojego tchnienia Cóż jest wśród stworzenia, Jeno cierń i nędze.	Przez słowo Pana powstały niebiosa i wszystkie ich zastępy przez tchnienie ust Jego. (Ps 33, 6) On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka, ani nie ukrył przed nim swojego oblicza (Ps 22, 25)
Obmyj, co nieświęte, Oschłym wlej zachętę, Ulecz serca ranę.	Wyciągam ręce do Ciebie; moja dusza pragnie Ciebie jak zeschła ziemia. (Ps 143, 6) Pan posłał swe słowo, aby ich uleczyć i wyrwać z zagłady ich życie. (Ps 107, 20)
Nagnij, co jest harde, Rozgrzej serca twarde, Prowadź zabłąkane.	Nie pojmują i nie rozumieją, błąkają się w ciemnościach (Ps 82, 5) Obyście usłyszeli dzisiaj głos Jego: Nie zatwardzajcie serc waszych! (Ps 95, 7-8)
Daj Twoim wierzącym, W Tobie ufającym Siedmiorakie dary.	Pan hojnie darzy łaską i chwałą, nie odmawia dobrodziejstw postępującym nienagannie (Ps 84, 12) Chcę śpiewać Panu, który obdarzył mnie dobrem. (Ps 13, 6)
Daj zasługę męstwa, Daj wieniec zwycięstwa, Daj szczęście bez miary.	Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego! (Ps 51, 12) Pan sam obdarzy szczęściem a nasza ziemia wyda swój owoc (Ps 85, 13)
Amen! Alleluja!	Abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały... A cały lud niech powie: Amen! Alleluja! (Ps 106, 47-48)

Psalmy Niedzielne w Okresie Wielkanocnym

	Rok A	Rok B	Rok C
I	Ps 118 (117)
II	Ps 118 (117)
III	Ps 16 (15)	Ps 4	Ps 30 (29)
IV	Ps 23 (22)	Ps 118 (117)	Ps 100 (99)
V	Ps 33 (32)	Ps 22 (21)	Ps 145 (144)
VI	Ps 66 (65)	Ps 98 (97)	Ps 67 (66)
Wniebowstąpienie: Ps 47 (46)
VII	Ps 27 (26)	Ps 103 (102)	Ps 97 (96)
Zesłanie Ducha Świętego Ps 104 (103)

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię

Ps 104 - Niedziela Zesłania Ducha Świętego

Stwarzasz je napełniając swym duchem * 
I odnawiasz oblicze ziemi.

Na samym początku Pisma św., jeszcze przed opisem stworzenia świata i człowieka, znajdujemy stwierdzenie: "A Duch Boży unosił się nad wodami". "Duch" jest polskim odpowiednikiem hebrajskiego "ruah", co znaczy "oddech", "powietrze", "wiatr". 

To samo słowo zostało użyte w opisie stworzenia człowieka: "Bóg tchnął w jego nozdrza tchnienie życia". "Tchnienie" - "ruah".

To "RUAH" wyprowadził z bezładu wód kształty stworzenia. To "RUAH" ożywił proch, z którego był ulepiony człowiek; to "RUAH" uczynił człowieka kimś więcej, niż stworzenieim żyjącym. Doładnie tak, jak mówi Psalmista: Stwarzasz je napełniając swym duchem * I odnawiasz oblicze ziemi. Tchnienie Ducha stwarza i odnawia. Stworzenie jest odnowione na wzór Syna Bożego. Jego uczniowie, chrześcijanie, to ci, w których mieszka Duch Boży: